ΝΟΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΔΙΚΙΟ ΤΟΥ ΕΡΓΑΤΗ…............

……….του απεργού, του άνεργου και του μετανάστη βροντοφωνάζουμε και πολύ σωστά σε κάθε πορεία………… νόμος είναι και το δίκιο του κάθε καταπιεσμένου σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης, σε οποιαδήποτε εποχή, σε οποιονδήποτε τόπο, χώρα, πόλη, χωριό……………………… νόμος είναι το δίκιο και του ομοφυλόφιλου αγοριού ή κοριτσιού που το χλευάζουν ή το ξυλοκοπούν στο σχολείο, νόμος είναι και το δίκιο του αγοριού ή κοριτσιού που νοιώθει καταπιεσμένο με το σώμα που έχει και θέλει να αλλάξει το φύλο του………….. νόμος είναι και το δίκιο του αλλόθρησκου ή του άθεου που απλώς επιθυμεί να εκφράσει την πίστη του ή την έλλειψη πίστης του……………. νόμος είναι και το δίκιο του συγγραφέα, του ζωγράφου, του μουσικού, του ποιητή, που θέλει να αφοσιωθεί στην τέχνη του και να μην είναι αναγκασμένος να κάνει και πάρεργα για να ζήσει που να του στερούν πολύτιμο χρόνο και ενέργεια από αυτό που αγαπάει να κάνει… λέμε συχνά σε συζητήσεις ότι ο σοσιαλισμός ή θα είναι η γιορτή όλων των καταπιεσμένων ή δεν θα είναι σοσιαλισμός, θα είναι κάτι άλλο.

Θεωρώ όμως ότι δεν μπορεί ο σοσιαλισμός να είναι πυραμιδωτός με ιεραρχικές και ιεραρχημένες σχέσεις καθώς ούτε σε τέτοια περίπτωση θα είναι σοσιαλισμός, θα είναι κάτι άλλο που δεν θα έχει καμιά σχέση με σοσιαλισμό, γιατί αν υιοθετήσει ένα τέτοιο συντηρητικό αντιδραστικό σχήμα δεν θα αποδομηθεί ποτέ με τέτοιο δημιουργικό τρόπο ώστε να μεταλλαχθεί σε κομμουνιστική αταξική κοινωνία.

Και ένας άλλος παράλληλος προβληματισμός: γιατί να μην περάσουμε αμέσως στην οργάνωση αντιιεραρχικών κι αντιεξουσιαστικών δομών και τη δημιουργία αναρχοκομμουνιστικών κοινοτήτων και συλλογικοτήτων; Χωρίς ιεραρχίες, κεντρικές παρεμβάσεις, πολιτικά, κοινωνικά, θρησκευτικά, φιλοσοφικά, πολιτισμικά και πολιτιστικά δόγματα… χωρίς «φωτισμένες» ηγεσίες… μία καλή απάντηση είναι πως στην καλύτερη περίπτωση σε συνθήκες άγριου καπιταλισμού με σοβαρότατους κλυδωνισμούς από μία μεγάλη δομική κρίση όπως αυτή που βιώνουμε όλοι τώρα οι κοινότητες και συλλογικότητες αυτές θα αποτελούσαν απλώς ελευθεριακές οάσεις στα πλαίσια του καπιταλισμού και με την προσωρινή έως μηδενική ανοχή του κράτους και στη χειρότερη εντελώς γραφικά και ανώδυνα «κοινόβια»…

... οπότε, τι κάνουμε από εδώ και πέρα; αν η παραπάνω διαπίστωση ισχύει; αναγκαστικά μιλάμε για μια μεταβατική περίοδο προς τον αντιιεραρχικό και ελευθεριακό σοσιαλισμό; ή, περνάμε κατευθείαν σε αυτόν φροντίζοντας να βρούμε δημιουργικούς τρόπους αντιμετώπισης κάθε αρνητικής αντίδρασης; και τι θα γίνει με τους κρατικούς και παρακρατικούς κατασταλτικούς μηχανισμούς; εντάξει, μια εύκολη λύση είναι να σφάξουμε τα άτομα που αποτελούν αυτούς τους κατασταλτικούς μηχανισμούς; και μετά τι;

θα λήξει εκεί τόσο απλά αυτό το θέμα ή είναι πιο πολύπλοκο και αρχικά (τις πρώτες 100 μέρες μιας ριζοσπαστικής πολιτικοκοινωνικής επανάστασης ας πούμε) μήπως θα χρειαστεί μια οργανωμένη συντονισμένη αποδόμηση των εξουσιαστικών/κρατικών/κατασταλτικών μηχανισμών και δομών από μια ριζοσπαστική αριστερή κυβέρνηση που θα είναι προσωρινή με τη συνεργασία όλων των εξωκοινοβουλευτικών κοινωνικοπολιτικών εγχειρημάτων; με μια γραπτή δέσμευση ότι μετά το ξεκαθάρισμα και την ολική συντριπτική αποδυνάμωση των εξουσιαστικών/καπιταλιστικών δομών ελέγχου και καταστολής κάθε σφαίρας της προσωπικής και συλλογικής μας ζωής η προσωρινή αυτή αριστερή ριζοσπαστική κυβέρνηση θα παίξει ενεργό ρόλο σε ένα μόνο πράγμα: να υποχωρήσει από την “κεντρική πολιτική σκηνή” αφήνοντας χώρο, χρόνο και έδαφος στην αγωνιστική συντροφική κοινωνία να αυτοδιαχειριστεί τις ζωές της στα πλαίσια του ελευθεριακού σοσιαλισμού και του αναρχοκομμουνισμού ούτως ώστε να μην υπάρξει η παραμικρή πιθανότητα να παλινορθωθεί ο καπιταλισμός ή να έχουμε φασίζουσες δικτατορίες τύπου Στάλιν.

Για να απελευθερωθούμε: η εργατική τάξη από την καπιταλιστική εκμετάλλευση εργοδοτών και αγοράς, οι γκέι, λεσβίες, αμφισεξουαλικοί/αμφισεξουαλικές, διεμφυλικοί/διεμφυλικές, κουίρ, οι σε αμφισβήτηση των κοινωνικών τους ρόλων στρέιτ γυναίκες και άνδρες από την πατριαρχία και την πάση θυσία διατήρηση και διαιώνιση της, οι άθεοι, αλλόθρησκοι, αγνωστικιστές, ελευθεριακοί φιλόσοφοι από την παντοκρατορία των “επίσημων μονοθεϊστικών ή και πολυθεϊστικών θρησκειών”, οι μετανάστες και πρόσφυγες από την δολοφονική μανία των νεοναζί και των εγκληματικών τους οργανώσεων, οι πάσης φύσης αλλόθρησκοι από τη θρησκευτική μισαλλοδοξία, κι όλοι κι όλες μαζί να αντισταθούμε δημιουργικά και αυτόνομα και ριζοσπαστικά ενάντια στη φτώχεια, στην ανεργία, στον ρατσισμό, στις αρνητικές διακρίσεις, στο σεξισμό, στο φασισμό και ναζισμό, στην ετερονομία, στο μισογυνισμό, στην ομοφοβία, την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο και φύσης από τον άνθρωπο.

Κι όλοι κι όλες μαζί να απελευθερωθούμε μια για πάντα από τον ετεροκαθορισμό των ζωών μας και να είμαστε για πάντα αυτόνομοι κι αυτόνομες από κάθε είδους αυτεπάγγελτες κι αυτοπροσδιοριζόμενες και με τη βία επιβαλλόμενες εξουσίες κι αυθεντίες.