ΑΝΘΡΩΠΙΣΜΟΣ, ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΚΑΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

ΑΝΘΡΩΠΙΣΜΟΣ, ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΚΑΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

Μία πολύ παρεξηγημένη στις μέρες μας έννοια είναι ο ανθρωπισμός: έχω την αίσθηση πως δίκαια μέχρι ένα μεγάλο βαθμό είναι παρεξηγημένος από τους κινηματικούς ανθρώπους, κι αυτό γιατί στις περισσότερες των περιπτώσεων προβάλλεται ή αυτοπροβάλλεται ή είναι συνδεδεμένος με μια θολή, “ανθρωπιστική” θεώρηση που θεραπεύει τα συμπτώματα αλλά δεν ασχολείται με τα αίτια π.χ. της ακραίας φτώχειας ή της ανεργίας ή των αιτίων που γεννούν ρατσισμό.

Επιπρόσθετα, δίκαια είναι παρεξηγημένος από εμάς τους κινηματικούς ανθρώπους, γιατί στις περισσότερες αν όχι όλες των περιπτώσεων, χρησιμοποιείται από ισχυρούς και ισχυρές επιχειρηματίες, από την εκκλησία, από μεγαλοκαναλάρχες, για να προβάλλουν το δήθεν κοινωνικό τους πρόσωπο κάνοντας... “φιλανθρωπία” ή επιδεικνύοντας δήθεν “οικολογική ευαισθησία”.

Χωρίς να προβάλλει και να αυτοσυνδέεται με τις ταξικές, κοινωνικές, πολιτικές (με την έννοια των πολιτικών αποφάσεων) αιτίες της φτώχειας, της ανεργίας, του ρατσισμού, του σεξισμού, της ομοφοβίας, του μισογυνισμού, της προγονολατρείας και της θρησκοληψίας, της τρανσοφοβίας, δεν τολμάει να έρθει ούτε καν σε αντιπαράθεση – πόσο μάλλον σε ρήξη – με τις κατεστημένες καπιταλιστικές δομές – κρατικές και ιδιωτικές – που ο ανθρωπισμός είναι απλά η κολλητική ταινία που θα κρατήσει ενωμένο το σκισμένο χαρτί ή η αλοιφή που θα επουλώσει τραύματα μέχρι αυτά να ξανανοίξουν.

Και φυσικά δεν προβάλλει ή δεν προβάλλεται και αυτοσυνδέεται με ταξικά, κοινωνικά, πολιτικά θέματα καθώς κρίνουμε ότι δεν μας αφορά γιατί το δικό μας πρόσημο πολύ σωστά είναι η αλληλεγγύη κι όχι η φιλανθρωπία με την έννοια που τα χρησιμοποιούν οι πλούσιοι αστοί για να κάνουν τη δική τους πολιτική. Κι η αλληλεγγύη όπως την νοηματοδοτούμε κινηματικά έχει να κάνει με το εξής: αλληλοβοηθιόμαστε στους καιρούς της κρίσης μεν αλλά δημιουργούμε δομές τέτοιες δε που και σε καιρούς πιο ομαλούς κάνουν τη διαφορά καθώς σηματοδοτούν τι είδους κοινωνία θέλουμε, τουλάχιστον σε μία από τις όψεις της.