Ως ένας από τους πολλούς και τις πολλές συντρόφους και συντρόφισσες που έχουμε ενεργή παρουσία σχεδόν όλη μας τη συνειδητή ζωή σε αγωνιστικά κινήματα διαφόρων ειδών και μορφών, έρχομαι αντιμέτωπος με κρίσιμα διλήμματα όταν οι γενικώτερες εξελίξεις και στην κοινωνία και στην κεντρική πολιτική σκηνή αλλά και στους καθημερινούς προσωπικούς και κυρίως τους συλλογικούς αγώνες για δικαιώματα στην εργασία, στην ελευθερία έκφρασης, στην ελεύθερη δημιουργικότητα, στην ισότητα όλων των ανθρώπων ανεξαρτήτως από όλες αυτές τις ιδιαιτερότητες, προσανατολισμούς, ταυτότητες κι επιλογές, για τις οποίες συνήθως βιώνουμε καθημερινό ρατσισμό, παίρνουν τέτοια τροπή ή διαστάσεις που ναι μεν νοιώθεις πως δεν μπορείς να μείνεις αμέτοχος-αμέτοχη-αμέτοχο αλλά δεν θέλεις φυσικά και πάνω απ'όλα να εκχωρήσεις το παραμικρό δικαίωμα στην εξουσία, στο κράτος, στην οποιαδήποτε κυβέρνηση διαχείρισης απλά και μόνο του συστήματος, να πατήσει πάνω στη δική σου δράση για να καρπωθεί πολιτικό κι επικοινωνιακό όφελος ούτως ώστε να νοιώθει πως έχει το “πράσινο φως” να εφαρμόσει ένα λάιτ μνημόνιο για παράδειγμα.

Κι αυτή είναι η περίπτωση με το περίφημο δημοψήφισμα της ερχόμενης κυριακής. Μετά από πολύ προβληματισμό είναι η αλήθεια αποφάσισα να ψηφίσω “όχι”. Προβληματισμό στο κατά πόσον συμβάλλει στην ριζοσπαστικοποίηση της κοινωνίας, στην ωρίμανση των κοινωνικών κινημάτων που αντιστέκονται, στην ωρίμανση και χειραφέτηση των συλλογικοτήτων που αντιστέκονται, όχι μόνο στα μνημόνια, τη φτώχεια και την ανεργία, αλλά και ενάντια στον καπιταλισμό σαν γενεσιουργό αιτία των παραπάνω, ενάντια στον ρατσισμό, τον εκφασισμό, την δυναμική επανεμφάνιση της ακροδεξιάς, ενάντια στην ομοφοβία/τρανσφοβία/σεξισμό/μισογυνισμό και κάθε είδους και μορφής μισαλλοδοξία ένα δημοψήφισμα~παραγγελία από μια κυβέρνηση που έκανε τις άπειρες κωλοτούμπες υπέρ του συστήματος και που φάνηκε να εξαντλεί τα όποια κοινωνικά της ερείσματα...

Επειδή λοιπόν η απάντηση σε αυτά τα ερωτήματα δεν είναι μονοσήμαντη, όπως δεν είναι μονοσήμαντη κι η θετική ψήφος στο όχι (δηλαδή, ότι, όλοι όσοι κι όλες όσες κι όλα όσα θα ψηφίσουμε “όχι” την κυριακή σαφώς και προφανώς δεν θα το κάνουμε για τους ίδιους λόγους)

έτσι, με αυτή την αντίληψη, δεν είναι μονοσήμαντη και η “χρησιμοποίηση” του “όχι της κυριακής 5 Ιούλη” από όλο αυτό τον κόσμο που θα το υπερψηφίσει όπως πολλά δεδομένα δείχνουν. Έτσι λοιπόν, η ψήφος όλων όσων είμαστε ενεργοί στο αντιφασιστικό κίνημα, στο κίνημα για τα δικαιώματα των lgbtqia, στο κίνημα για τα δικαιώματα των ανέργων, στα σωματεία βάσης, στο ακηδεμόνευτο εργατικό κίνημα, σημαίνει πως οφείλουμε να δείξουμε στην κοινωνία ότι υπάρχει κινηματική δράση σε όλα αυτά τα ζητήματα, ότι υπάρχει ένας αριθμός κόσμου που θα ψηφίσει "όχι" την κυριακή αλλά, δεν εκχωρεί τίποτα σε καμμιά κυβέρνηση, σε καμμιά εξουσία, σε κανένα κράτος, ότι υπάρχουν  τρόποι να συμβάλλουμε όλοι και όλες κι όλα με τις δικές μας δυνάμεις στην ανατροπή και  ρήξη με τον καπιταλισμό και στο να εξαφανίσουμε τα όποια κοινωνικά ερείσματα έχουν οι ακροδεξιοί αλλά και οι μνημονιακοί, οφείλουμε να απευθυνθούμε στην κοινωνία, τουλάχιστον στο κομμάτι αυτό της κοινωνίας, που μπορούμε να ακουστούμε αρχικά, και να μιλήσουμε θαρρετά για όλα τα παραπάνω αλλά και τι σημαίνει για μας το όχι, τι σημαίνει για μας ότι με τις δράσεις μας και πριν το δημοψήφισμα, και κατά τη διάρκεια του δημοψηφίσματος, και μετά το δημοψήφισμα θα συνεχίσουμε δυναμικά, ανατρεπτικά, επαναστατικά, ταξικά και διεθνιστικά, να λέμε όχι σε όλα αυτά που μας πνίγουν τις ελευθερίες μας και μας στερούν τα δικαιώματά μας.