εδώ και πάρα πολύ καιρό είχα προσέξει στο κέντρο της Θεσσαλονίκης αφίσες σε διάφορα σημεία που διαφήμιζαν την εμφάνιση του γιάννη πλούταρχου σε κάποιο “σικ” κέντρο της πόλης όπου θα ερμήνευε τραγούδια του Καζαντζίδη (ειρωνεία και μαύρο χιούμορ)...

λοιπόν, προσωπικά εμένα ο Καζαντζίδης δε μου άρεσε ποτέ, δε με εξέφραζε το λυπητερό νοσταλγικό ύφος για τα βάσανα των ξενιτεμένων από την πατρίδα τους την Ελλάδα που στα δικά μου παιδικά τότε αυτιά και μάτια φάνταζε σαν μια μακρινή και μυστηριώδης εξωτική τοποθεσία και σίγουρα δεν την ένοιωθα σαν πατρίδα μου, όπως δεν ένοιωσα ποτέ σαν πατρίδα μου ούτε τη Γερμανία παρόλο που γεννήθηκα και πέρασα τα πρώτα εννιά χρόνια της ζωής μου εκεί. Κι άμα γεννιόμουν στο Βέλγιο ή στην Αμερική ή στη Ρωσία ή στην Τουρκία ή οπουδήποτε αλλού πάλι δεν θα τις ένοιωθα σαν πατρίδες μου γιατί ζω σε μια ουτοπία του μέλλοντος στο κεφάλι μου και στην καρδιά μου γεμάτη από αυτοδιαχείριση, πλήρη και συνειδητή ελευθερία, χειραφέτηση κι απελευθέρωση σε όλες τις μορφές της ανθρώπινης έκφρασης και δημιουργικότητας, σε έναν πολυανεκτικό, ποικιλόμορφο και πολύχρωμο ειρηνικό κόσμο, ειρηνικό με την έννοια πως θα συνδιαχειριζόμαστε τις αντιφάσεις μας με ισορροπημένους τρόπους, χωρίς κράτη και κυβερνήσεις, χωρίς πεφωτισμένες πρωτοπορίες και "ειδικούς" που..."ξέρουν καλύτερα".

Μεγαλώνοντας κατάλαβα πολύ καλά γιατί οι γονείς μου κι οι φίλοι τους – μετανάστες όλοι στη Γερμανία – ταυτίζονταν και ένοιωθαν μια παρηγοριά και μια φιλική ας πούμε υποστηρικτική για αυτούς με κάποιον τρόπο μορφή στο πρόσωπο, στη μουσική και στα τραγούδια του Καζαντζίδη, παρόλο που και σε μεγαλύτερη ηλικία δεν μου μιλούσε η μουσική του, άλλη γενιά βλέπετε, άλλα προβλήματα, άλλη η καταπίεση από τον περίγυρο, άλλη εποχή. Πολλά διαφορετικά ζητήματα σε διάστημα μόλις 20 και κάτι χρόνων από τα σίξτις προς σέβεντις, από την εποχή που χιλιάδες εργάτες κι εργάτριες από πολλές χώρες μετανάστευαν στις βιομηχανικές χώρες της δυτικής ευρώπης για δουλειά και μια καλύτερη ζωή. Και έφεραν τούμπα οι καιροί και πάλι αυξάνεται σε δυσθεώρητα ύψη και η μετανάστευση και η προσφυγιά...

Κι επειδή έφτασα στο σημείο να καταλάβω τους λόγους και τις αιτίες που ο Στέλιος Καζαντζίδης συγκινούσε τόσο πολύ τους ανθρώπους της γενιάς των γονιών μου, γι'αυτό κι εξοργίζομαι όταν βλέπω τον υμνητή των χρυσαυγιτών γιάννη πλούταρχο, έναν από τους εκφραστές της νεώτερης ελληνικής σαπίλας, να βάζει χέρι στα τραγούδια του Καζαντζίδη, και μάλιστα σε έναν από τους ναούς-βιτρίνες των σύγχρονων διαπλεκόμενων εξουσιαστών, το μέγαρο μουσικής Θεσσαλονίκης...

οργή και μόνον οργή προς τους εξουσιαστές, προς αυτούς που και τώρα, και τότε, καταπατάν τα δίκαια μας και τις ελευθερίες μας...

Δημήτρης Κ. 16:25 6η Γενάρη 2016