LGBTQI ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ, ΙΣΡΑΗΛ ΚΑΙ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ

LGBTQI ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ, ΙΣΡΑΗΛ ΚΑΙ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ

μια όσο το δυνατόν σφαιρική και διεξοδική προσέγγιση κι ανάλυση, που με γνώμονα τα lgbtqi δικαιώματα κι ελευθερίες, θέτει κάποιους προβληματισμούς ως προς το δικαίωμα αυτοδιάθεσης κι ελευθερίας των παλαιστινίων, μήπως όμως και των ισραηλινών;.

Για πολλοστή φορά και χωρίς να χυθεί ούτε ένα κροκοδείλιο δάκρυ από όλους αυτούς που σκίζουν τα ρούχα τους για τα δικαιώματα των lgbtqi ή για τα δικαιώματα της καρέτα-καρέτα ή της μονάχους-μονάχους το ισραηλινό κράτος συνεχίζει ανενόχλητο την πολιτική του που όσο περνάει ο καιρός μοιάζει όλο και περισσότερο με γενοκτονική του εκστρατεία εναντίον των παλαιστινίων.

Ναι, επιτέλους έχουμε εκεχειρία και προς το παρόν έχει πάψει οποιαδήποτε πολεμική δραστηριότητα, να δούμε πόσο θα κρατήσει!

Παράλληλα, το κράτος του ισραήλ επιχειρεί – και σε ένα μεγάλο ποσοστό το καταφέρνει – να εδραιωθεί στη συνείδηση πολλών ακτιβιστών & ακτιβιστριών που ασχολούνται μεμονωμένα κι αποσπασματικά με τα δικαιώματα της μιας ή της άλλης κοινωνικής ομάδας – ως ένα σύγχρονο δημοκρατικό κράτος που εγγυάται και προστατεύει τις πιο αδύναμες και περιθωριοποιημένες κοινωνικές ομάδες.

Για να το πετύχει αυτό προβάλλει συνεχώς και μέσω πολλών διαδικτυακών ιστότοπων και σελίδων την εικόνα ενός επίγειου παράδεισου για τους/τις lgbtqi, σαν μια χώρα που μπορείς να περπατήσεις ελεύθερα με τον γκέι σύντροφο σου ή τη λεσβία σύντροφο σου χωρίς να υποστείς καμιά ρατσιστική επίθεση, όπου μπορείς να είσαι ομόφυλο ζευγάρι χωρίς να υποστείς καμιά αρνητική διάκριση ή στέρηση των δικαιωμάτων σου, όπου μπορείς να είσαι διεμφυλικός/διεμφυλική και να μην αντιμετωπίσεις κανένα απολύτως πρόβλημα και να έχεις και μια καλή δουλειά.

Πόσο είναι εντελώς αλήθεια αυτό ή όχι δεν θα το αναλύσω εδώ, γιατί δεν είναι το θέμα αυτού του κειμένου, αυτό που έχει σημασία να αναλυθεί εδώ είναι πως τα δικαιώματα των lgbtqi που τόσο πολύ λέει ότι σέβεται το κράτος του ισραήλ αποτελούν άλλοθι για το πόσο αντιδημοκρατικό, ανελεύθερο, αυταρχικό μέχρι και μικροιμπεριαλιστικό κράτος είναι για άλλες ομαδοποιήσεις ανθρώπων, όπως επίσης και πόσο αδίστακτη πολεμική δολοφονική μηχανή είναι όσον αφορά το σύνολο του παλαιστινιακού λαού, συμπεριλαμβανομένων των παλαιστινίων lgtqi, εφαρμόζοντας στην πράξη το απαράδεκτο δόγμα της 'συλλογικής ευθύνης'.

Κι από πότε θεωρείται νίκη του κινήματος να εμφανίζεται εγγυητής των δικαιωμάτων των lgbtqi στην προκειμένη περίπτωση ένα κράτος ή μια κυβέρνηση αντί για την ίδια την άμεσα ενδιαφερόμενη κοινότητα – τη στιγμή που μιλάμε για διεθνισμό, και ταξική προσέγγιση στα προβλήματα μας και κινηματική αλληλεγγύη ανάμεσα σε όλους και όλες τους καταπιεσμένους και καταπιεσμένες – ειδικά όταν αγωνιζόμαστε για κατάργηση των τάξεων και του κράτους και μιλάμε για αταξική κοινωνία στο όσο πιο κοντινό μέλλον γίνεται; Κι ακόμη χειρότερα ένα κράτος τραμπούκος-τρομοκράτης όπως το ισραηλινό κράτος.

Σαν γενική παραδοχή νομίζω πως όσοι άνθρωποι μάχονται για ελευθερίες και δικαιώματα και μια άλλη κοινωνία στο ισραήλ και στην παλαιστίνη είναι παγιδευμένοι/παγιδευμένες ανάμεσα στη σκύλλα και τη χάρυβδη. Ένα πάνοπλο αδίστακτο κι εκδικητικό κράτος από τη μια, με την πλήρη υποστήριξη του στρατιωτικοβιομηχανικού συμπλέγματος των ΗΠΑ και των πολιτικών ορντινάτσα τους και την ανοχή του ευρωπαϊκού πολιτικού κατεστημένου και από την άλλη, μια σουνιτική οργάνωση που από το να προσφέρει γεύματα και ανθρωπιστική βοήθεια και να στήνει κοινωνικές δομές για τους αδύναμους έφτασε να γίνει κάτι άλλο, η νόμιμα εκλεγμένη κυβέρνηση ενός κατατρεγμένου λαού – που δεν είναι κι ότι καλύτερο για τις ελευθερίες και τα δικαιώματα των γυναικών και των lgbtqi αλλά και κάθε ελεύεθερου ή ελευθεριακού ανθρώπου ή κάθε ενός και κάθε μιας που θέλει να είναι κάτι διαφορετικό από άντρας-αφέντης ή γυναίκα-δούλα-μηχανή αναπαραγωγής – λόγω της ισλαμικής ορθόδοξης αντίληψης της.

Σε καμιά περίπτωση δεν βάζω στο ίδιο ακριβώς τσουβάλι το κράτος του ισραήλ και τη χαμάς: το πρώτο είναι επιτιθέμενο, η δεύτερη είναι αμυνόμενη, το πρώτο έχει σαφή υπεροπλία, η δεύτερη δεν την έχει, το πρώτο σφαγιάζει αθώους πολίτες σε πολύ μεγαλύτερους αριθμούς από ότι η δεύτερη, το πρώτο χρησιμοποιεί απαγορευμένα όπλα από διεθνείς συνθήκες, η δεύτερη όχι, το πρώτο κάνει επιθετικό πόλεμο, η δεύτερη διεξάγει αμυντικό ανταρτοπόλεμο, σε καμμιά περίπτωση όμως δεν μπορώ να ασπαστώ το δόγμα ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου ειδικά αν είναι σουνίτης ισλαμιστής.

Κι εδώ ερχόμαστε στο εξής ενδιαφέρον ερώτημα: πως οραματιζόμαστε (όσες κι όσοι το οραματιζόμαστε) , το μέλλον της μέσης ανατολής; πόσο διεθνιστές και διεθνίστριες είμαστε όταν δεν μιλάμε από τώρα για μια διεθνιστική, σοσιαλιστική ομοσπονδία αραβικών χωρών (της ανεξάρτητης κι ελεύθερης παλαιστίνης συμπεριλαμβανομένης) και του ισραήλ;

Έτσι ώστε να πάψει να υπάρχει και το ιμπεριαλιστικό σιωνιστικό τερατούργημα (που από την ελπίδα να γίνει ένας τόπος όπου θα μπορούν οι εβραίοι να ζουν με ελευθερία και ασφάλεια έγινε ένα μικρό ράιχ) αλλά και μια ισλαμοφασίζουσα δικτατορία που έχει διακηρυγμένο της στόχο τη δημιουργία ενός ισλαμικού κράτους στην περιοχή και την καταστροφή όσων αυτή θεωρεί εχθρών της;

Και ναι είμαι αντισιωνιστής, είμαι κατά του σιωνισμού, γιατί αποτελεί μια ιμπεριαλιστική αντίληψη που θέλει τη μέση ανατολή για τους εβραίους μόνο (με την ίδια αντίληψη που είμαι και κατά του ισλαμισμού) κάτι που συνεπάγεται την εξόντωση όχι μόνο των αραβικών πληθυσμών, αλλά των αριστερών, των κομμουνιστών, των ελευθεριακών, των αναρχικών, των γυναικών, των lgbtqi, και ναι, είμαι κατά του ισλαμισμού και κατά της χαμάς, γιατί θέλει την καταστροφή του ισραήλ και την εξόντωση όχι μόνο των εβραίων, αλλά των αριστερών, των κομμουνιστών, των ελευθεριακών, των αναρχικών, των γυναικών, των lgbtqi.

Όπως έλεγα και πριν, οραματίζομαι μία διεθνιστική σοσιαλιστική ομοσπονδία στη θέση των εθνικών και ισλαμικών κρατών ή/και των στρατιωτικοποιημένων κρατών, μία διεθνιστική σοσιαλιστική ομοσπονδία που θα όχι μόνο θα εγγυάται απλά τα δικαιώματα και τις ελευθερίες όλων όσων θέλουν να συμβιώνουν αρμονικά, ειρηνικά κι αλληλέγγυα μεταξύ τους – αλλά θα είναι αδιανόητο στην πράξη να επιχειρεί οποιοσδήποτε κι οποιαδήποτε να αμφισβητήσει κοινωνικοπολιτικά δικαιώματα – και συν τω χρόνω αποδομώντας εξουσιαστικές και κρατικές δομές για να ανοίξουν οι δρόμοι και τα μονοπάτια προς την αταξική κοινωνία, κι αυτό είναι κάτι που οφείλουμε να αγωνιστούμε να συμβεί και στην ελλάδα, την ευρώπη, τον πλανήτη όλο.

Τέλος, λυπάμαι βαθύτατα όλους αυτούς κι όλες αυτές που στο αθώο (;) μυαλό τους ταυτίζουν χωρίς να γνωρίζουν όσους είναι κατά του ισραηλινού apartheid με ακροδεξιούς και άλλα τέτοια μπουμπούκια, αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα για ένα άλλο κείμενο.