pride festivals: οι αγώνες μας τότε και σήμερα

Το όχι κι υπερβολικά μακρινό 1969 στη Νέα Υόρκη μια φούχτα αδελφές, εργάτριες του σεξ, διεμφυλικές κραύγασαν δυναμικά ως εδώ κι αντιστάθηκαν στην βία των μπάτσων και του κράτους διεκδικώντας με τους δικούς τους όρους την ύπαρξή τους, την ελευθερία τους, τις ζωές τους απέναντι σε βάναυσους κι αδίστακτους εξουσιαστές.

Για τρεις με έξι εβδομάδες τα στενά του Γκρήνουιτς Βίλλατζ πήραν φωτιά από το αντάρτικο που ξέσπασε εκεί με τέτοια ορμή που οι μπάτσοι τα'χασαν και κάλεσαν ενισχύσεις από όλη τη Νέα Υόρκη καθώς μέσα στην αλαζονεία τους νόμιζαν ότι μερικές αδελφές είναι εύκολη υπόθεση.

Σήμερα – στον κάπως μακρινό απόηχο των γεγονότων εκείνου του καλοκαιριού του '69 – ακόμη αγωνιζόμαστε κι ακόμη αντιστεκόμαστε με χιούμορ, δυναμισμό, εφευρετικότητα, αλλά και με την ίδια ορμή κι αποφασιστικότητα, ενάντια στις διακρίσεις, στον καθημερινό ρατσισμό, στην επανεμφάνιση του φασισμού και του ναζισμού που εξαπλώνεται αργά αλλά σταθερά ευτυχώς συναντώντας στο δρόμο του ισχυρές αντιστάσεις.

Τα φεστιβάλ υπερηφάνειας που λανθασμένα έχουν μείνει γνωστά ως gay pride – λανθασμένα γιατί δεν αφορούν μόνο τους γκέι – αλλά και τις λεσβίες, τους αμφισεξουαλικούς και τις αμφισεξουαλικές, τις διεμφυλικές και τους διεμφυλικούς αλλά και γιατί όχι κάθε ελεύθερο ή και ελευθεριακό ερωτικά και σεξουαλικά άνθρωπο, ενώ αρχικά τιμούσαν αυτό το γεγονός κι ήταν η κεντρική αυτή εκδήλωση που νοηματοδοτούσε τον συνεχιζόμενο αγώνα των lgbtiq σε όλο τον πλανήτη ως μια ημέρα μνήμης, συνεχόμενων διεκδικήσεων, αγώνα όχι μόνον για δικαιώματα εδώ και τώρα απλά αλλά και για να ζήσουμε σε μια ριζοσπαστικά διαφορετική κοινωνία – όχι “προοδευτική” ή “εναλλακτική” αλλά ριζοσπαστική – που είναι και εφικτό και δυνατόν και απαραίτητο να γίνει.

Και τα λέω αυτά γιατί σήμερα ο “θεσμός” των pride festivals σε γενικές γραμμές έχει γίνει ένα ανούσιο, απονευρωμένο, χλιαρό, εμπορικό πανηγυράκι που δεν διεκδικεί ουσιαστικά τίποτα και αναρωτιέμαι και προβληματίζομαι πόσοι από τους νεώτερους και νεώτερες επισκέπτες κι επισκέπτριες έχουν ιδέα τι συνέβη στο Stonewall το καυτό εκείνο καλοκαίρι του '69.

Σαν σύνολο οι lgbtiq δεν αγωνιζόμαστε για τα ίδια ακριβώς πράγματα, κι αυτό γιατί οι lgbtiq δεν ανήκουν στις ίδιες κοινωνικές τάξεις και δεν αντιμετωπίζουν ακριβώς τα ίδια προβλήματα στην καθημερινότητα τους: αστοί, ευκατάστατοι, βολεμένοι, μικρομεσαίοι ή απλά προοδευτικοί, πολλοί lgbtiq θεωρούν αιχμή του δόρατος των διεκδικήσεων τους το δικαίωμα στο γάμο, στην υιοθεσία κι ανατροφή παιδιών, στα ίσα φορολογικά δικαιώματά και μέχρι το απόλυτα εξευτελιστικό τη διεκδίκηση του... “δικαιώματος” να πηγαίνουν στρατό χωρίς να γίνονται αρνητικές διακρίσεις σε βάρος τους από τη μία

ενώ από την άλλη υπάρχουν κι οι lgbtiq από φτωχότερα και τα λεγόμενα “κατώτερα” κοινωνικά στρώματα που υφίστανται αφενός μεν πολύ μεγαλύτερη καταπίεση από τους ετεροφυλόφιλους συνομήλικους τους εφήβους π.χ. καθώς οι τελευταίοι δεν θα πέσουν θύματα του λεγόμενου bullying στα σχολεία εκτός κι αν "αποκλίνουν" από τα κυρίαρχα πρότυπα του γυμνασμένου, όμορφου, όμορφης, δημοφιλούς, κι ούτε κινδυνεύουν να αποβληθούν για τους ίδιους λόγους από τα σχολεία τους ούτε κινδυνεύουν να βρεθούν δαρμένοι, καμμένοι ζωντανοί, παλουκωμένοι, κρεμασμένοι επειδή είναι αυτό που είναι..............